De duikers die op deze zaterdagmiddag in het zwembad in Zierikzee liggen zijn jongeren met psychische problemen, jongeren met een moeilijke thuissituatie of jongeren die zijn vastgelopen in het leven. Rob en Marieke, oprichters van Duikdingen geven deze doelgroep een paar uur zorgeloos duiken. In het zwembad, en als het lukt ook in de zomer in het buitenwater in de Zeeuwse wateren. De vrijwilligers helpen de duikers bij de uitdagingen die ze tegenkomen, en die liggen zeker niet alleen op technisch duikvlak.
Die ochtend sluit ik aan bij de groep. Een divers gezelschap van hele drukke en heel stille jongeren. Aan een lange tafel eten ze hun lunch. De één vertelt honderduit over wat hem dwars zit, de ander pakt stilletjes een kopje thee, een flesje water en kauwt wat op een boterham. Het maakt niet uit hier: ze zijn zichzelf en iedereen laat elkaar. De sfeer is daardoor ontspannen.
Voor duiken is dit niet de makkelijkste doelgroep, maar Rob en Marieke zetten zich vol voor deze jongeren in. De stille strijd die ze vaak voeren, zorgt ervoor dat deze vaak buiten de boot vallen. Dus Duikdingen biedt ze een veilige plek, rustig en ook heel duidelijk. Want dat valt ook op: Marieke is bij de briefing direct, en tegelijkertijd is er geduld én begrip. Ze weten allebei precies wat deze doelgroep nodig heeft, want ze waren zelf ooit net zo, met een moeilijke jeugd met traumatische gebeurtenissen. De rust die ze zelf vonden in het duiken willen ze doorgeven. Onder water, stil in het hoofd, zonder moeten en zonder verwachtingen: dat is het doel van ook deze middag.
Stichting
De stichting is opgericht vanuit een verleden waarin ze duikkampen organiseerden voor kinderen met ADHD. De zorginstelling stopte met het aanbieden van duiken, maar daar gingen Rob en Marieke verder. En dat doen ze niet alleen. Een hele groep vrijwilligers is actief bij Duikdingen. Allemaal mensen die weten dat duiken een middel kan zijn om rust te creëren, stuk voor stuk even betrokken. Gedragsregels, richtlijnen (en een Verklaring omtrent Gedrag) verstevigen nog de basis van de organisatorische kant van deze bijzondere dagen bij Duikdingen. Deze jongeren hoeven niet gezellig te doen, ze mogen alles, en ze doen wat ze die dag kunnen. Niet meer en niet minder. Het is mooi om te zien hoe theorie in praktijk overgaat in het zwembad.
Volle bak
De dag vandaag is vol en dat is voor het eerst. Rob en Marieke zijn er blij mee, ook al zouden ze natuurlijk nog veel meer mensen willen helpen. Voor de deelnemers zijn aan het duiken geen kosten verbonden, ook niet als in de zomer met de eigen boot op de Grevelingen gesnorkeld en gedoken wordt. De duikspullen waarmee de duikers het water gaan, zijn van de stichting. Die ochtend zijn die allemaal bij elkaar verzameld, door de deelnemers zelf. Nu onder water weet iedereen ook precies wat hij of zij moet of wil doen. De een zwemt kompaskoersen, de ander bouwt puzzels, sommigen werken aan trim, weer anderen spelen spelletjes als Mens-erger-je-niet of Vier op een rij. Ik zwem er tussendoor, het geeft een gevoel van rust die ik zelden ervaar in zwembaden. 
De instructeurs zwemmen er één-op-één naast of in de buurt. Soms zie je iemand even bovenkomen, rustig ademhalen, even overleggen, delen wat onder water niet gedeeld kon worden. Duikers die eerst ver van mijn camera blijven, omdat ze niet op de foto of film wilden, komen er ineens naar toezwemmen, zo dichtbij dat ik bedenk dat mijn groothoeklens of zelfs fish eye niet overbodig had geweest. Het plezier spat er vanaf. ‘Kijk! Hoe diep ik kan op een adem’, zegt een jongen die snorkelt vandaag. Hij is vooral heel blij dat hij geen last heeft van zijn voeten in zijn vinnen, iets wat hem tot nu toe tegenhield en tot waanzin kon drijven. Ik lach hartelijk met hem mee en film hem tot hij niet meer kan. Tussendoor vang ik nog wat balletjes op die uit de Vier op een rij ontsnappen, ik puzzel wat mee, ik hang boven Mens-erger-je-niet en bekijk de inzet. Verderop hangt al minutenlang iemand op z’n kop. Ik krijg er zelf bijna hoofdpijn van als ik er naar kijk, maar blijkbaar is het een geweldige houding. De instructeur hangt ernaast. Niets moet, alles mag.
Als we het water uitkomen, is de rust nog steeds voelbaar. Tijdens de debriefing erna, met een koffie of frisje, is het een stuk drukker: allemaal hebben ze verhalen. Over hoe het ging, of hoe het niet ging. Hoe ze de eerste keer ervaren hebben. De lach op de gezichten zegt meer dan de woorden die ze zoeken voor hun belevenissen. Ze gaan met een beetje meer zelfvertrouwen de wijde wereld weer in, en dat maakt ook Rob en Marieke zichtbaar gelukkigere mensen.
Duikdingen is een stichting zonder winstoogmerk met ANBI-status. Wil je Duikdingen helpen? Dat kan op twee manieren:
Doneren – door middel van voldoende duurzame, langdurige financiering en sponsoring van bedrijven, personen of andere organisaties kunnen ze bij Duikdingen meer jongeren helpen.
Deelnemers – ben jij of ken jij iemand die in deze doelgroep valt? Je kan contact opnemen met Duikdingen of geef een ander de gegevens. Ook als professional in de zorg of potentieel vrijwilliger staan Rob en Marieke je graag te woord.
www.duikdingen.nl